شابیزک

2011-04-27T13:58:00.000-07:00

از آدم‌های بزرگ مجسمه ساختیم و دورشون نرده کشیدیم. اگه کسی‌ حرف اون مجسم ها‌رو باور کنه، باید بین خودش و مردم نرده بکشه

2011-04-07T13:32:00.000-07:00

2011-04-07T13:29:00.001-07:00

"خیلی‌ها از گنگ به جیزز میرسند." جواب این بود که "لوپه مرد معتقدی هست ولی‌ قبلا عضو گنگ بوده."

امان از دست این رسیدن به جیزز و صد امان از دست اونایی که از در پشتی‌ به جیزز (و موارد مشابه) رسیده‌اند.

2010-08-20T15:10:00.000-07:00

متنفرم از این احساس "خوب که چی‌!" بعد از فارغ التحصیلی. خوبه اینکه دیگه مجبور نیستم تا صبح بشینم پای پروژه، ولی‌ با اینکه هر روز صبح مثل یه آدم‌آهنی بیدار بشم و بیام سر کار یه کم مشکل دارم. راستش بیشتر با اینکه روزی ۸ ساعت برای جایی‌ کار کنی‌ و آخر ماه یه پولی‌ بهت بدن مشکل دارم، وگرنه این کارم رو خیلی‌ هم دوست دارم.

2010-05-10T19:56:00.001-07:00

این ترم، که قراره آخرین ترم من تو UCSD باشه، شیش تا کلاس دارم.

‏Senior Design Project
‏Bioengineering Mass Transfer
‏Nonlinear Dynamics & Chaos
‏Biomolecular Engineering
‏Biomaterials Design
‏Biostatistics

سر کلاس Nonlinear Dynamics & Chaos که در واقع یه کلاس Modeling هست، احساس خنگی شدید می‌کنم. به نظر من همین احساس مهم‌ترین درسیه که دانشگاه به آدم میده. یادم میاد وقتی سر کلاس معادلات دیفرانسیل یا جبر خطی که بودم، یه احساس مسخره‌ی باهوش بودن یا چه می‌دونم مهندس شدن داشتم که خوشبختانه خیلی زود از بین رفت.
یه ماه بیشتر به فارغ‌التحصیلی نمونده و همون احساس آشنای خوب که چی دوباره داره قلقلک می‌ده منو…

2010-03-14T15:52:00.000-07:00

2010-02-07T10:44:00.000-08:00

کامیار میگه هر چیزی که تو این دنیا با گذشت زمان ارزشش بیشتر میشه رو یه جور دیگه باید دید.

2010-01-28T11:39:00.000-08:00

من همینجا رسما اعلام میکنم که اگه روزی Pink Floyd هر جای آمریکا کنسرت گذاشت، به هر قیمتی شده، خواهم رفت.

حتی اگه تو اوج بیپولی باشم، حاضرم هزار دلار قرض کنم و یه بار هم که شده قبل اینکه بمیرم از نزدیک ببینمشون...

حتی اگه کنسرت یه شب سرد زمستانی تو نیویورک باشه و من پول هتل نداشته باشم و مجبور باشم تو خیابون بخوابم...

2010-01-28T11:31:00.000-08:00

2010-01-26T19:44:00.000-08:00

نمی‌دونم آخرین باری که یارگار دوست گوش دادم دقیقا کی بود. حتی نمی‌دونم چرا سر کلاس Bioseparation یه باره به سرم زد که یارگار دوست گوش بدم، اون هم از روی نوار. تازه رسیده به وسط‌های طرف A و یه نفر تازه فهمیده مخزن آبگرمکن آقای مولوی چه سوراخی شده بوده و بیچاره چه ناله‌ای می‌کرده تک و تنها!

هر روز دلم در غم تو زارتراست

وز من دل بی رحم تو بی زارتراست

بگذاشتیم ،غم تو نگذاشت مرا

حقا که غمت از تو وفادارتر است

2010-01-24T10:59:00.001-08:00

امروز تی‌شرت برکلی رو پوشیدم و رفتم تو اطاق مطالعه‌ی آپارتمانمون درس بخونم. یارو میگه برکلی می‌رفتی؟ گفتم نه، قبول شدم ولی نرفتم. میگه چرا لباسش رو پوشیدی؟ گفتم چاهار سال داستانه می‌خواهی بگم؟ گفت نه، اگه چاهار سال داستان داره حق داری بپوشی!

2010-01-19T15:02:00.000-08:00

بعد از عمری ننوشتن، خیلی سخته دوباره برگردی و بگی ما هم هستیم. تو این مدت خیلی اتفاق افتاره، سال نو در خدمت دوستان رفتیم سن‌فرانسیسکو. هم خوب بود، هم نبود. خوب بود چون از این روزمرگی بیخود فرار کردم و با دوستان بودم. بد بود چون خبر مرگ دوست عزیزی رو شنیدم.

آره، سومی هم مرد.. انیس، نوید، خشایار

راستش خیلی تلاش کردم به روی خودم نیارم، ولی نشد. انگار باید یه جایی داد بزنم که متنفرم از این دنیایی که با ارزش‌ترین چیزها رو به آدم میده و به بدترین وجه ممکن از آدم می‌گیره.

تمام این آدم‌های مرده یه دورانی نزدیک‌ترین آدم‌های دور و برم بودند. همه‌شون یه سری رازهای من رو با خودشون بردن زیر خاک و من با همه‌شون یه سری قول و قرار نیمه تموم دارم.

راستی، اینجا امروز داره بارون شدیدی میاد. اونقدر شدید که شاید بتونه منو برگردونه به حالت عادی، یا حداقل یه‌کم بهتر کنه.

2009-11-19T22:02:00.001-08:00

شاید مسخره باشه، ولی دارم فکر میکنم حال و روز آدمها شبیه سریهای فوریه است. حداقل مال من که هست. یه سری پیوسته و پریودیک در یه دامنهی زمانی که در واقع حاصل جمع شدن تعداد نامحدودی تابع هست. هر لحظه تو این "زندگی" یه سری اتفاق میافته که بالاخره یه تاثیری تو "زندگی" داره.
حالا فرض کن بشه یه همچین سیستمی رو شبیهسازی کرد و براش مدل ساخت، یه چیزی شبیه این موجودات "In silico" که باهاشون پارسال ور میرفتم. اونوقت به همون راحتی که الان میشه فهمید چرخهی متابولیک E. Coli چطوری کار میکنه و چطور میشه برای کارهای مختلف بهینهسازیش کرد، میشد فهمید که من دقیقا چه مرگمه. میشد این حال خرابی که انقدر خرتو شده که حتا خودم هم ازش سر درنمیارم رو برد رو یه الگوریتم پردازش سیگنال و آنالیز کرد. میشد دقیقا فهمید یه پدیدهای مثل بستن یه حساب مشترک چه تاثیری رو عواملی مثل سگ شدن، درس نخوندن، از دست دادن اشتها، عود کردن زخم معده یا حتی میزان مهمل گفتن داره.

2009-11-18T08:15:00.000-08:00

2009-11-01T22:20:00.001-08:00

یک - هفت سال پیش یه همخونه داشتم به اسم نوید. یادمه یه شیش هفت ماهی که با هم به خوبی و خوشی زندگی کردهبودیم، ماجرای "تحقیق و تفحص" پیش از همخونه شدنمون رو تعریف کرد. یادم رفت بگم که خواهر نوید و من، یکی دو سال قبل از اینکه من و نوید همدیگه رو بشناسیم، عضو یه جمع علمی بودیم.
ماجرای "تحقیق و تفحص" از این قرار بود که آقای نوید خان از همشیرهی محترم میپرسه که این افشین چطور آدمیه و ایشون جواب میده که "خیلی پسر خوب و باهوشیه ولی یه وقتهایی به آدم مثل "عاقل اندر سفیه" نگاه میکنه...
دو – اولین باری بود که یه نفر مثل آدم یه ایراد خوب از من گرفت. از اون موقع خیلی سعی کردم که هیچ وقت با بقیه مثل "احمق" رفتار نکنم ولی هیچ وقت اون جوری که باید موفق نشدم.
سه – امروز با بچههای گروه بیست در مورد پروژهی سال آخر دانشکده جلسه داشتیم. حوصله (و اجازه) ندارم که در مورد پروژه چیز زیادی بنویسم ولی به طور کلی باید یه پروسه طراحی کنیم که خصوصیات یه سری نانوپارتیکل رو ارزیابی کنه و پیشبینی کنه که این ذرات نانو به درد اون کاری که باید بخورن، میخورن یا نه. تو جلسه قرار بود هرکی طرح خودش رو ارائه کنه و در موردشون بحث کنیم. من هم تصمیم گرفته بودم که خفه خون بگیرم و مثل یه آدم خوب گوش بدم. حیف و صد حیف که این سکوت من در مقابل طرحهای تخیلی یکی از دوستان چند دقیقهای بیش دوام نیاورد و این زبان سرخ شروع کرد به نافرمانی و سوال کردن که خانم محترم شما در مورد این چیزی که داری میگی اصلا فکر کردی؟ اصلا میدونی داری چی میگی؟ و ...
چهار- الان تو کتابخونه نشستم و باید درس بخونم و هر چی زور میزنم فکرم پیش اون بنده خدایی میره که بد جوری لهش کردم. مثل خر پشیمون و مثل همیشه تو فکر اینکه آیا من روزی آدم خواهم شد یا نه؟

2009-10-25T11:10:00.001-07:00

2009-10-23T08:23:00.001-07:00

2009-10-19T20:54:00.001-07:00

2009-10-03T12:54:00.000-07:00

Her yanımda susmuş insanlar

İçimde ölen biri var

2009-09-04T13:52:00.001-07:00

دیوان حافظ از اون چیزایی که هر وقت کلافه و مضطرب میشم سراغش. پنج ساعت دیگه یه امتحان خفن دارم و تو دلم انگار که یه ماشین لباسشویی کار گذاشتن و تو این وضعیت آقای حافظ هم داره اون چیزایی رو میگه که نباید بگه:
بازآی و دل تنگ مرا مونس جان باش- وین سوخته را محرم اسرار نهان باش
خون شد دلم از حسرت آن لعل روان بخش - ای درج محبت به همان مهر و نشان باش

2009-09-03T13:31:00.001-07:00

این تک آهنگ استاد واقعا شاهکاره.

2009-08-26T13:13:00.001-07:00

امروز یکی میپرسید که چرا در مورد جریان انتخابات و حوادث بعدش اینجا چیزی نمینویسم. شاید به این خاطر بوده که اعتقاد دارم نوشتن یا ننوشتن من تاثیری در کل قضیه نداره. اصلا اینجا برای من یه چیزی هست تو مایههای دفتر خاطرات که بجز چاهار تا دوست و آشنا بازدید کنندهای نداره و نخواهد داشت.
اگه بخواهم نظر شخصیام رو بگم اینه که حسرت میخورم از اینکه وقتی میبینم اینجا، کشوری که تا صد سال پیش زنها حق رای رای دادن نداشتن و با سیاهپوستها بد تر از حیوان برخورد میشد، الان به اینجا رسیده و مایی که هنوز تو کف ایران باستان و آقای داریوش و کوروش موندیم، داریم درجا میزنیم.
مشکل جامعهی ما ربطی به اینکه چه کسی رئیسجمهور هست نداره. تا اون وقتی که ریشهی تعصب تو جامعه خشک نشده و یاد نگیریم تا به همدیگه به عنوان "انسان" احترام بگذاریم وضعیت درست نخواهد شد. والا رئیسجمهور چه خاتمی باشه، چه احمدینژاد یا موسوی، تا زمانی که برچسبهایی مثل "الضالین" و "مفسد فی الارض" برای کشتن آدمها کافیه همین آش هست و همین کاسه.

2009-08-25T23:36:00.000-07:00

یعنی ممکنه این ورق دوباره برگرده ... ؟

2009-08-24T15:31:00.001-07:00

تقریبا دویست سال پیش جناب ناپلئون خان بناپارت رفیقی داشت به نام یوسف خان فوریه. این یوسف فوریه از بچگی مخ ریاضی داشت و بزرگتر که شد به عنوان مستشار ریاضی ارتش فرانسه مشغول به کار شد. در روایات آمده است که روزی ناپلئون (که خودش زمانی افسر توپخانه بوده) از یوسف میخواهد که یه تحقیقی بکنه و ببینه که میتونه به کمک علم ریاضی دقت پدافند توپخانهی ارتش رو زیاد کنه یا نه. یوسف هم کلی میزنه تو سرخودش و با یه سری فرمول و معادله برمیگرده پیش ناپلئون که امروز بهشون میگن سریهای فوریه. از شانس بد ناپلئون، کشفیات فوریه به هر دردی خورد بجز اونی که ناپلئون میخواست.
همهی اینا رو گفتم تا بگم این تابستون یه درس گرفتم از دپارتمان مهندسی هوا-فضا به اسم کاربردهای معادلات دیفرانسیل نسبی و سریهای فوریه که ماتحت بنده رو مورد عنایت قرار داده. به یه جاهایی که میرسه فقط میتونم بگم " آخه منو چه به این کارها!" راستش هیج وقت توی دوران تحصیلی (بیست ساله) اینقدر به فلاکت نیفتاده بودم. راستش همیشه (یا بهتره بگم بیشتر وقتها) درس رو سر کلاس میفهمم ولی سر این کلاس فقط ذهنم درگیر این مساله هست که اون یوسف یا لاپلاس یا بقیهی ریاضدانهایی که دست در دست هم اونجای ما رو مورد عنایت قرار دادهاند، چطوری به این نتایج رسیدهاند؟

پ.ن. یادمه یه روزی یه استادی که خیلی دوستش دارم توی یه کنفرانسی در تعریف علم گفت "علم یعنی ریاضی، بقیهی علوم فقط در حدی علم به شمار میآیند که قابل بیان به زبان ریاضی باشد." راستش اون موقع این حرف دکتر بهم بر خورد ولی امروز، بعد از هفت هشت سال تازه دارم میفهمم که دکتر اون موقع چی میگفته.

2009-08-23T16:03:00.000-07:00

كابوس رفتنت بگو از لحظه های من بره

2009-08-18T21:33:00.000-07:00

یه مشت نوار کاست جزو معدود چیزهایی بود که از ایران با خودم آوردم. با اینکه این کاست همیشه برام با ارزش بودن، تو این چهار سال و اندی که آمریکا بودم، بنا به دلایل مختلف، هیچ وقت سراغشون نرفتم.
دیروز وسط این همه شلوغی، یه deck حرفهای خوب خریدم و بازی دوباره شروع شد: "بیداد"، "دستان"، "سرو چمان"، "در خیال"، "گنبد مینا"، "یادگار دوست"، "پائیز طلایی" و ...
شاید برای خیلیها این قضیه قابل فهم نباشه، ولی حداقل در مورد من، گوش دادن به قطعه موسیقی از روی نوار "حس" متفاوتی از گوش دادن به همون قطعه از روی CD یا ipod داره.

2009-07-15T23:51:00.001-07:00

نصف شبه و دارم یه مقاله مینویسم برای کلاس علوم سیاسی که این تابستون گرفتم. خیلی مسخره (شاید هم جالب) است که بعد از بیست سال درس خوندن، دارم فکر میکنم که اگه با تفکرات فعلی میخواستم در مورد رشته ی تحصیلی تصمیم بگیرم، چی میخوندم؟
احتمالا علوم سیاسی یا فلسفه، شاید هم فلسفه ی سیاسی! بعد از عمری داروسازی و Bioengineering خوندن واقعا عجیبه...

راستی چرا آدم میتونه درمورد بعضی چیزها انقدر راحت نظرش رو عوض کنه ولی در مورد بعضی چیزهای دیگه نمیتونه؟

2009-07-15T20:51:00.001-07:00

این آهنگ متالیکا رو خیلی دوست دارم. چند جور میشه تعبیرش کرد، اعتیاد، سرطان، یا...

2009-07-14T21:56:00.000-07:00

یادمه مدت ها پیش به یکی گفته بودم "فمینیست های تند رو مثل سیاه پوستهای آمریکایی هستند، از این جهت که دورانی بهشون ظلم شده و الان هر سفید پوستی میبینن، میگن نژاد پرسته".
امروز داشتم با همون فرد محترم در مورد قضیه ی اون خانم مصری حرف میزدم که برگشت بهم گفت "تو مثل سیاه پوستهای اینجا میمونی، از این جهت که مسلمون ها بهت ظلم کردهاند و هر مسلمونی میبینی، میگی طرف داره حرف زور میزنه". (نقل به مضمون)
شاید هم همینه و اسلام دین عطوفت و محبت هست و یه عدهی "محدودی" دارن ازش سوءاستفاده میکنن، وگرنه خشونت ربطی به اعتقادات دینی افراد ربطی نداره.

2009-07-05T21:50:00.000-07:00

2009-06-07T20:11:00.001-07:00

یه مرض جدید چند وقته افتاده به جونم به طوری که تمام مدت، ذهنم درگیر معادلات و نظریههای تاثیرگذار در تاریخ معاصر آمریکاست و تلاش برای پیدا کردن موارد مشابه تو تاریخ معاصر خودمون.
بعضی وقتها هم "چیز"های جالبی پیدا میکنم. مثلا سیاست Domestic Containment آقای ترومن. (ویکیپدیا یه خلاصهی دست و پا شکستهای داره ازش) برای من خیلی خیلی جالبه وقتی ردپای این Policy رو به طور واضح تو این سی سالهی بعد از انقلاب میبینم. خیلی خیلی جالبه وقتی میبینم هر پنج تا methodی که اینجا استفاده شده با تغییرات ناچیز تو ایران داره اجرا میشه!
الان دلم میخواهد به جای Bioengineering، علوم سیاسی میخوندم و بهجای Metabolic Biochemistry، یه مقاله در این موردمینوشتم.
شاید وقتی دیگر...

2009-06-07T16:32:00.000-07:00

یه مشت چیز سبز!

2009-06-06T13:51:00.001-07:00

عوض درس خوندن نشستم مناظرهی کروبی و محمود رو نگاه کردم. فقط میتونم بگم "دردناک" بود. یعنی واقعا بالاترین debate توی یه کشوری باید در این سطح باشه؟

2009-06-05T14:26:00.001-07:00

روز آخر کلاس DOC، یه مستند دیدیم به اسم Militainment (ترکیبی از Military و Entertainment). خیلی جالب بود.

2009-06-03T23:33:00.001-07:00

دیروز جلسهی یکی به آخر موندهی کلاس Dimensions of Culture بود. استادیار محترم از بچهها خواست در مورد تکلیف آخر حرف بزنن. تکلیف در واقع یه انشا بود که پرسیده بود جایگاه شما به عنوان بخشی از فرهنگ آمریکا چیه؟ این درس چه تاثیری در تبیین این جایگاه داشته؟ و تجربیات شخصیتون رو با توجه به اون چیزهایی که یاد گرفتید چطور ارزیابی میکنید.
خیلی بحث جالبی شد. حیف که حوصله ندارم تایپ کنم.

2009-06-01T22:43:00.001-07:00

یادش بخیر، یه بار دکتر تقیزاده از یه پدیدهای تو جامعهی ایران حرف میزد به اسم "عقدهی گوسفندی"
این موج سبز اخیر، منو بد جوری یاد اون حرفهای دکتر میاندازه
در همین باب: کارتون نیکآهنگ

2009-05-30T21:36:00.001-07:00

تنهایی پا شدم رفتم کنسرت همایون شجریان. هم خوب بود، هم نبود.
خوب بود از این جهت که بعد از مدتها هم اجرای موسیقی سنتی دیدم و هم صهبا رو که اصلا انتظار دیدنش رو نداشتم.
خوب نبود از این جهت که نچسبید. چرا؟ نمیدونم ولی اون حسی که باید دست میداد، نداد.
ولی خوب شام بعدش خوب بود. با دار و دستهی صهبا رفتیم اینجا.

2009-05-30T21:16:00.000-07:00

2009-05-26T22:37:00.001-07:00

دیروز حال فیزیکی یه کم بهتر شد، نه انقدر خوب که بتونم درس بخونم یا بزنم بیرون از خونه و نه اونقدر بد که نتونم از تختخواب بیارم بیرون. طبق معمول اومد تو facebook یه چرخی زدم و دیدم عرفان چند تا از آهنگهای شاهین نجفی رو لینک کرده. بیشتر آهنگهاش رو شنیده بودم ولی یه آهنگ بود به اسم "زندگی سگی ما" که خیلی خوشم اومد ازش، احتمالا بخاطر اینکه تمام این ترم برای یه کلاس به اسم dimensions of Culture مجبور بودم چند تا ترانه رو آنالیز کنم و به نظرم اومد که این آهنگ ارزش اینو داره که براش وقت گذاشت و به قول اینا rhetorical analysisش کرد.
عصر وقتی امیر و شهاب اومده بودن بهم سر بزنن، بهشون گفتم بیاین یه آهنگ گوش بدین یه کم شعورتون بره بالا. اونجایی که بحث رسیده بود به چگوارا و فالاچی و نیچه، دادشون در اومد که این ...شعرها چیه تو گوش میدی.
نتیجه: یه علت بیحوصلگی من اینه که یه آدمی مثل نوید دور و برم نیست که "نظر" داشته باشه و صرفنظر از اینکه موافق یا مخالف منه، با دلیل و منتطق پای نظرش وایسته.

پ.ن. راجع به پست قبلی، امروز سر کلاس یه بحث جالبی بود در مورد حافظه و اینکه چه عواملی در تعیین اینکه چه چیزهایی یادمون بمونه دخیل هستند. با اینکه بحث بیشتر گرایش سیاسی-اجتماعی داشت، من ذهنم درگیر ربط دادن این عوامل به حافظهی شخصی بودم و داستان غبار روی شیشه که ممکنه برای یکی ارزش نگه داشتن داشته باشه و از نظر یکی باید دور ریخته بشه!

2009-05-25T13:16:00.001-07:00

راستش من اصلا تو خط مصدق و اینجور چیزا نیستم ولی این شعر خیلی بهم چسبید.

واي، باران؛
باران؛
شيشه پنجره را باران شست .
از اهل دل من اما،
- چه كسي نقش تو را خواهد شست ؟

آسمان سربي رنگ،
من درون قفس سرد اتاقم دلتنگ .
مي پرد مرغ نگاهم تا دور،
واي، باران،
باران،
پر مرغان نگاهم را شست .

- خیلی دوست دارم بدونم که پنجرهی توی داستان چه احساسی داشته وقتی باران "شیشه" رو شسته. از نظر یکی که از دور نگاه میکنه، پاک شدن شیشه، به معنی زدودن گرد و غبارهایی هست که فقط جلوی دید رو میگیرن، ولی همین گرد و غبار از نظر شیشه ممکنه مجموعه یادگاریهای یه دوران خوب باشند، ممکنه خیلی هم با ارزش باشند، ممکنه ته دلش نمیخواسته که باران بیاد و بشورتشون.

2009-05-25T12:25:00.000-07:00

بچه که بودم بعضی وقتها میرفتم دفتر ابوی محترم تا مثلا کمکی کرده باشم. اون وقتها سرکار تلویزیون نداشتیم و تنها وسیله سرگرمی یه رادیوی قدیمی بود که فقط دو شبکهی سراسری و استانی رو میگرفت. برنامهی استاد خرناس کاردان یکی از برنامه هایی که خیلی دوست داشتم. شعر و روانشناسی وسیاست و قاطی میکرد و کلی حرفهای بامزه میزد. "آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا عاقل کند کاری که باز آید به کنعان غم مخور!"
اینجا هم یه استاد خرناس داریم که بجز شعر و روانشناسی وسیاست، دو کلمه شیمی و فیزیک و ریاضی هم خونده و وانمود میکنه خیلی بارشه، هر چند که خودش هم میدونه که واقعیت چیز دیگری است.
دیروز این استاد ما رفته بود تو بحر علوم دوم راهنمایی سعی میکرد مفهوم "تغییر فیزیکی و شیمیایی" رو بسط بده به روابط عاطفی و اجتماعی آدمها.
میگفت که شاید تغییر فیزیکی در کل بهتر از تغییر شیمیایی باشه. برا خودش هم کلی هم کلی دلیل داشت. میگفت مثلا تبدیل یخ به بخار آب رو در نظر بگیر و اون دوتا مولکول آبی رو که مدتها است با پیوند هیدروژنی دست به دست هم دادن و از کنار هم جم نمیخورن. جوری به هم چسبیدن که انرژی آزاد گیبس چسبایششون یه عدد خیلی بزرگ شده. ولی خوب دنیا است و این قانونهای مزخرف ترمودینامیک. ممکنه یه اتفاقی بیفته و یه منبع گرمایی بتونه به با غلبه به گرمای نهان ذوب و تبخیر، یکی شاید هم هردوشونو تبدیل به بخار کنه. با اینکه ازهم دور شدهاند، هنوز خودشون رو "آب" میدونن و گهگداری که از کنار هم رد میشن، برای هم سعدی هم میخونن. "گفتم ببينمش ، مگرم درد اشتياق ساکن شود، بديدم و مشتاقتر شدم"
استاد دل پرخونی از تغییرات شیمیایی داشت. شدیدا هم گیر داده بود به هیدرولیز آب و اینکه چطور بعضی ملکولهای اکسیژن، یادشون میره که یه وقتی آب بودن و کاربردشون چیزی بجز "احتراق" بود. یا این هیدروژن های فراموشکار که وقتی ازشون میپرسی "نظرتون درمورد پیوند هیدروژنی چیه؟" میگن "شایعه است، دروغه. اصلا کدوم شتر رو میگی؟"
-- تلاش یک هفتهای من برای تموم کردن این پست سر انجامی نداشت و نتیجتا این نوشته به صورت تمام نشده پست میشود.

2009-05-22T00:19:00.001-07:00

نصف شبی رفتم تو حیاط یه نفسی تازه کنم و برگردم سر انشای مارتین خان لوترکینگ که محو آواز جیرجیرکها شدم. انصافا تمام زندگی مزخرف نیست و گاهی چیزهای قشنگ هم پیدا میشن توش! مثلا همین لاهویای عزیز با این جیرجیرکهای ناز و سواحل زیبا
بدجوری هوس کردم همین آلان پاشم برم کنار آب. حیف که این انشای لامصب مونده و فردا صبح باید تحویل بدمش.

2009-05-17T20:33:00.000-07:00

دیروز عصر رفتهبودم دانشگاه که خیر سرم یه کم درس بخونم که متوجه شدم Geisel Library ساعت پنج بسته و دوباره با شهاب برگشتم به پارکینگ. دانشگاه ما دو تا پارکینگ طبقاتی داره که فقط آخر هفتهها میشه توشون جا پارک گیر آورد. سوار آسانسور شدیم و رفتیم طبقهی 6 و منتظر بودیم تا امیر بیاد و با هم بریم یه کتابخونهی دیگه. تو این فاصلهای که منتظر بودیم امیرخان تشریف بیارن، دو سه دور drift زدم که انصافا خیلی چسبید.

پ.ن. یک. تو اونیکی کتابخونه هم فرجی حاصل نشد.
پ.ن. دو. کاش زندگی همش دریفت زدن بود.
پ.ن. سه. قربون رخش عزیزم برم که تو مرام و وفاداری همتا نداره.

2009-05-17T20:11:00.001-07:00

یه هفته است که
رسما وقت تلف کردم.
با یه presentation و انشا بازی کردم و هیچ کدوم رو نتونستم پیش ببرم.
شب و روز جاشون رو عوض کردن.
همش سرفه میکنم.
هیچ چی بهم نمیچسبه.
دلم شدیدا گرفته.

2009-05-16T12:38:00.000-07:00

هفتهی پیش این موقع برکلی بودم. فکر نمیکردم عنان کار جوری از دستم در بره که نتونم بعد از یک هفته جمع کنم خودمو.

2009-05-16T12:10:00.001-07:00

میگن SUN GOD Festival امسال به خاک و خون کشیده شد. کم کم داره از این محیط conservative سندیگو بدم میاد.

2009-05-13T22:19:00.001-07:00

"A man who won't die for something is not fit to live"

دارم یه انشا مینویسم در مورد یکی از نطقهای مارتین لوتر کینگ به اسم beyond Vietnam.
با اینکه با تمام نظریههاش موافق نیستم، خیلی دارم باهاش حال میکنم، مخصوصا با شجاعت بینظیرش.

عجب تاریخ جالبی داره این آمریکا

2009-05-11T10:10:00.001-07:00

مثل اینکه دارم سرما میخورم احتمالا از نوع خوکی!

2009-05-10T11:05:00.001-07:00

من باید یادم میرفت که طبقهی پایین اینجا یه رستوان چینی هست.

2009-05-06T03:05:00.001-07:00

ساعت سهی صبح اینجا سندیگو است. صدای ما را از UCSD میشنوید. (من و آق شهاب)
یه نفر هنوز دانشگاهه و به دلایل نامعلومی دلش نمیاد برگرده خونه

2009-05-05T15:21:00.001-07:00

به قول یه بابایی

آسمان آبی
بهار سبز

چرا مداد من سیاه می‌نویسد؟

2009-05-04T22:05:00.000-07:00

2009-05-04T21:50:00.001-07:00

هفت هشت ماهی میشه که اینجا کار میکنم، یه مرکز درمانی/تحقیقاتی سرطان که بخشی از دانشکدهی پزشکی UCSD به حساب میاد. آزمایشگاهی که توش کار میکنم، طبقهی چاهارم ساختمونه. آسانسورها پشت ساختمون قرار دارن و برای رسیدن بهشون باید از جلوی بخش های کلینیکی مثل تشخیص، شیمی درمانی و پرتودرمانی رد بشم.
تو این هشت ماهه، بدون اینکه خودم متوجه باشم، عین یه آدم آهنی از جلوی این بخشها رد شدم، بدون اینکه چیزی ذهنم رو مشغول کنه. شاید همیشه فکرم پیش پروژهای بود که باید تحویل میدادم، شاید هم هزار جای دیگه، ولی هر جا بود پیش آدمهایی که داشتن با مرگی که از درون میخوردشون نبود.
تا اینکه پنج روز پیش، جلوی بخش شیمیدرمانی یکی رو دیدم که خیلی شبیه Vera Farmiga بود. یه خانم چهل – چهل و پنج ساله که تک و تنها رو صندلی چرخدار نشسته بود و زل زده بود به "دور". نمیدونم به چی یا کی فکر میکرد. احتمالا منتظر بود تا اولین دوز شیمیدرمانیش رو بگیره. یه متری مونده بود تا برسم بهش که سرش رو برگردوند و یه لحظه منو نگاه کرد.
از اون روز تا حالا حسابی ریختم به هم. نمیدونم چرا ولی همش قیافهی اون خانم میاد جلوی چشم. اینکه وقتی موهاش بریزه چه حالی بهش دست میده. یا اینکه وقتی اون دستی که سرم حامل دارو رو بهش وصل میکنن از شدت التهاب و ورم میشه دوبرابر اونیکی.
راستش پشیمونم از اینکه خودم رو گم کردم و عوض سلام و لبخند، یه قیافهی ناامید و افسرده تحویلش دادم.
شاید نباید توجهی میکردم و نباید تو چشمهاش نگاه میکردم. شاید من هم مثل رئیس احساساتیم باید راهم رو دور میکردم و با پله های پشت ساختمون میرفتم بالا و به همه هم میگفتم میخوام ورزش کنم.

2009-05-04T09:10:00.000-07:00

شهابالدوله هم بالاخره جواب دانشگاهها رو گرفت و مثل بقیهی دار و دسته، تمام اتخابهاش رو قبول شد و فعلا داره بین UCSD , UCLA , Berkeley تصمیم میگیره و به احتمال زیاد اون هم از San Diego رفتنی میشه.
جای داداشها چقدر خالیه این روزها...

2009-05-03T23:24:00.001-07:00

مدتی بود که از همهی نوشتههایم بدم میآمد. نمیدونم بخاطر درگیری زیاد بود یا هر چیز دیگه، که هر چی که مینوشتم انقدر پوچ و بیخود به نظر میاومد که تصمیم گرفتم برای مدتی این دور و بر آفتابی نشوم.
چند روزی میشه که دلم برای اینجا تنگ شده. امروز تصمیم گرفتم دوباره شروع کنم به نوشتن و بذارم اینجا، هرچقدر مهمل و بیخود هم که میخواهد باشه.
تو این چند وقته انقدر اتفاق افتاده که نمیدونم از کجا شروع کنم. شاید خونه؟ یک ماهی میشه که اسبابکشی کردم خونهی جدید. این یکی نزدیک دانشگاه هست و دیگه مجبور نیستم هر روز 25 مایل رانندگی کنم. دیگه نه خبری از لایی کشیدنهای سر صبح هست و نه روزی دوبار رد شدن از جلوی تابلوی Del Mar Heights Rd. و زل زدن بهش. حتا وقت شجریان گوش کردن سر صبح هم دیگه نیست. جالبه که هنوز خوابهایی رو که تو خونه قدیمیه میدیدم و انتظار داشتم که با اومد به خونهی جدید نبینم رو میبینم و خیلی چیزهای دیگه فکرنمیکردم با من به این خونه بیان جلوتر از من تشریف آوردن. (پیام که میگفت این یه جور بیماری به شمار میاد، حتی اگه اسم هم نداشته باشه.)
دانشگاه داره بد جوری فشار میاره و واقعا نمیدونم این ترم قراره چطوری تموم بشه. به مرحمت یکی از استادهای این ترم، شدیدا رفتم تو بحر فلسفهی سیاسی و تاثیرات کاپیتالیسم روی طبقههای ضعیف آمریکا تو صد سال گذشته.
راستی، شاید این هفته یه سر برم برکلی (عطف به همون بیماری که ممکنه حتا اسم هم نداشته باشه)
شب خوش

2008-12-14T21:56:00.000-08:00

2008-12-04T14:33:00.000-08:00

Bloxorz

Get the block to fall into the square hole.

Play this free game now!!

2008-11-24T20:02:00.001-08:00

Fluids are a lot easier to drink than they are to understand.

Allan Newell

2008-11-23T23:41:00.000-08:00

دلم گرفته و فقط یه بارون شدید می خواهد.

2008-11-16T21:36:00.000-08:00

2008-11-16T11:33:00.000-08:00

دیگه ندارم

2008-11-03T15:59:00.000-08:00

زمان: ساعت چاهار دوشنبه
مکان: طبقه دوم کافه تریا
پوزیشن: ولو روی کاناپه (بهتره بگم خوابیده به شکم)
وضعیت اعصاب و روان: شدیدا مخطط
وضعیت جسمانی: درحال لذت بردن از یه سردرد خوشگل
وضعیت درسی: خراب (گزارش آزمایشگاه Heat Transfer که نمیدونه چکارش کنه و برنامه‌ی LabView که کار نمیکنه)
سایر موارد: خسته، دلتنگ، منتظر

2008-10-29T11:03:00.001-07:00

نمی‌دونم این مدرسه رفتن چه خاصیتی داره که وقتی نیست جایش شدیدا خالیه و وقتی هست فقط دوست داری یه جوری از دستش خلاص بشی. جان کلام اینکه بدبخت شدم بس که خر زدم و گزارش نوشتم. انرژی که این دانشگاه از آدم می‌گیره واقعا زیاده.
در حال حاضر، تنها دلخوشی این حقیر به کارشه و کشف‌هایی که هر روز میکنه! از شوخی گذشته، اگه دلخوشی این کاره نبود، زندگی خیلی بیخود می‌شد.

2008-10-08T17:57:00.001-07:00

خوش به حال ابن آدم

2008-10-05T21:33:00.000-07:00

به طرز عجیبی دلم می‌خواد الان تو راه ترمینال غرب بودم. دم اتوبوس سیروسفر تبریز ایستاده بودم و داشتم با رامین گپ میزدم. ده دقیقه از ساعت حرکت می‌گذشت و رامین می‌گفت بپر بریم. صندلی پشت راننده می‌نشستم و پیش بسوی تبریز.
دو سه ساعت بعد از حرکت، کمک راننده می‌رفت تو "بوفه" بخوابه و صندلیش به من می‌رسید. تنها شب می‌موند و جاده و صدای هایده...

2008-10-05T21:13:00.000-07:00

کسی میدونه چه مرگمه؟

2008-10-01T20:49:00.000-07:00

بعد از دو سه ماه بیکاری بالاخره ترم جدید UCSD شروع شد و یه هفته است که هر شدیدا درگیر درس شده‌ام. یادم میاد دو سه سال پیش وارد شدن به اینجا برام مثل رویا بود و admission گرفتن از جایی که برای چندمین سال متوالی رتبه‌ی دوم رو توی لیست برترین دانشگاه‌های آمریکا (در رشته‌ی Bioengineering) داره مهمترین هدفی بود که برای دو سال آینده داشتم.
با اینکه درس‌هاخیلی سخت‌تر از اون چیزی هستند که تا حالا تجربه کرده‌ام، از بودن تو یه محیط درست و حسابی واقعا لذت می‌برم. هرچند که این وسط یه استاد Fluid Mechanics هست که با انتظارهای بی‌خودش، شدیدا عیش آدم رو منقص می‌کنه.
از این درس‌های خوف این ترم که بگذریم، میرسیم به کار جدیدم که شدیدا دارم باهاش حال می‌کنم. الان یه هفته‌ای هست که تو Cancer Research Center دانشگاه کار می‌کنم. یادم میاد اون وقتی که تو کلاس Immunology شاهین مجبورمون می‌کرد که مقاله‌های علمی جدید رو بخونم، کلی غر می‌زدم و در نهایت با خودم می‌گفتم برای کسی که تو ایران نشسته، اینا همش مثل داستان علمی تخیلی می‌مونه. امروز خودم جزئی از اون داستان علمی تخیلی شده‌ام. دستگاه‌هایی مثل LC/MS و NMR و تجهیزات تهیه‌ی فراوده‌های رادیواکتیو دورو برم رو گرفته و نمی‌تونم تصمیم بگیرم که اول با کدوم یکی ور برم.
خلاصه از این که یه عضو جغله‌ی یه گروه تحقیقاتی درست حسابی شده‌ام و تقریبا تمام مدارک و پروتکل‌هایی که باهاشون کار می‌کنم یه مهر گنده‌ی Patent و Confidential خورده شدیدا حال می‌کنم.

2008-09-21T18:25:00.000-07:00

امسال روز تولدم اومدم Fresno پیش نوید عزیز و پیمان اینا. هر بار که میام تو این شهر مزخرف، یاد دورانی میفتم که میدونم دیگه قرار نیست تکرار بشن. یاد یه دوست واقعی که جای خالیش هیچ وقت پر نشد و نخواهد شد.
تنها دوستی بود که حتی در اوج درگیری شغلی و درسی فراموشم نکرد و هرگز بی‌تفاوت نبود، اگر رنجید، نرنجاند و همیشه تلاش کرد "یک دوست به معنی واقعی" باشه.

2008-07-18T18:43:00.000-07:00

امروز شنیدم خسرو شکیبایی هم مرد و راحت شد. خوش به حال اون و همه‌ی راحت شده‌ها...
شاید تو این دو سه سال روهم دو سه تا فیلم ایرانی بیشتر ندیده‌ام. امروز شدیدا یاد دوران جوانی افتادم، دورانی که دیدن فیلم‌های مهرجویی یکی از مهمترین دلخوشی‌هایم بود. نشستم دوباره هامون دیدم و لذت بردم.
جالبه که هامونی که امروزدیدم با هامون ده-یازده سال پیش خیلی فرق داشت. اون موقع هم فکر می‌کردم که فهمیدم، ولی امروز خیلی از دیالوگ‌های این فیلم برام یه معنی دیگه داشت.
بگذریم، مرد و راحت شد، مثل همه‌ی مرده‌ها...

2008-07-17T13:52:00.000-07:00

یه مدتی میشد که حال و حوصله‌ی هیچ کاری رو نداشتم و چیزی خوشحالم نمیکرد. تا اینکه دیروز چند تا اتفاق جالب یه کم حالم رو جا آورد.
دیروز دیدم اتوبوس صلیب سرخ "َAmerican Red Cross" اومده تو کالج و داره برای اهدا خون ثبت نام می‌کنه. سریع پریدم اسمم رو گذاشتم تو لیست و رفتم سر کلاس Art. Professor Powers معروف یه کم حرف زد و گفت قراره امروز یه فیلم ببینیم و The Cabinet Of Dr. Caligari رو گذاشت. باورناگفته نماند که این فیلم نزدیک نود سال پیش ساخته شده و اولین فیلم تو ژانر Horror-Suspense به حساب میاد. تازه داشتم با فیلمه حال می‌کردم که دیدم پنج دقیقه به Appointment صلیب سرخ مونده و یواش از در پشتی کلاس اوندم بیرون. تقریبا به موقع رسیدم پای اتوبوس و بعد از خوندن یه دفترچه که هر دفعه مجبورت میکنن بخونی و پر کردن یه پرسشنامه تو کامپیوتر، بالاخره رسیدم پای تخت و یه خانم پرستار پری‌رو پرسید صبحانه چی خوردم و تازه یادم اومد که، در راستای طرح بیحال و حوصلگی، صبحانه هم نخوردم. به خانم پرستار گفتم My regular, bagel w/ cream-cheese و اون هم شروع کرد به ضدعفونی کردن پوست و اون سوزن کلفت رو با ملایمت چپوند تو رگ و مشغول شد به پرکردن چاهارتا لوله آزمایش و یه کیسه‌ی خون کوچک و بالاخره شلنگ رو وصل کرد به کیسه‌ی اصلی و رفت. من هم شاد و خوشحال خوابیده بودم و داشتم با خودم میگفتم که عجب روز خوبی، تا اینکه کیسه‌ی اصلی هم پر شد و خانم پرستار اومد سوزن رو از تو رگ در بیاره. نفهمیدم چی شد که یه باره چشمم تار شد و خورده احساس کردم که همچین یه خورده سبکتر همیشه هستم. داشتم با اون حالت شدیدا حال می‌کردم که دیدم خانومه با یه بسته Pretzel و یه لیوان آب انگور ایستاده جلوم و میگه چیزی نیست، اینا رو بخوری درست میشه. من هم که تازه اشتهام باز شده بود شروع کردم به خوردن، چه خوردنی. بالاخره مراسم تموم شد و رفتم سر کار.
شب که داشتم پیغام‌ها رو چک می‌کردم، یه پیغام توپ داشتم. "افشین داریوش ماه دیگه کنسرت داره، ردیف چاهارم بلیط گرفتم. برنامه‌ات رو خالی بذار که باهم بریم." شعله خانم بود. خیلی خوشحال شده بودم، نه بخاطر اینکه یه بلیط نود دلاری گیرم اومده، بخاطر اینکه خیلی وقت بود دلم شیدیدا کنسرت میخواست و برنامه ی درست حسابی نبود که برم.

پ.ن. شایان ذکر است که من اصلا bagel نمی‌خورم. هر وقت اسم bagel رو می‌شنوم یاد اون honey-butter-bagel می‌افتم که رفت تو سطل آشغال!

2008-07-13T15:02:00.001-07:00

به قول شهریار

من دگر سوی چمن هم سر پروازم نیست
که پر بازم اگر هست دل بازم نیست
آشیان ساختن ارزانی مرغان چمن
آشیان سوخته ام من که هم آوازم نیست

2008-07-03T00:05:00.000-07:00

این داستان جریمه‌ی اخیر هم بالاخره بعد از کلی وکیل‌بازی و به تعویق انداختن دادگاه، بالاخره تموم شد و رسما مجرم شناخته شده و محکوم به پرداخت 345 دلار ناقابل بعلاوه 120 دلار برای traffic school شدیم. باشد که جانمان درآید و پایمان فلج بشود تا اینکه توی شهر با 110 کیلومتر بر ساعت گاز و گوز ندهیم.

2008-07-02T23:14:00.000-07:00

به قول آقای مشیری

به روی هر چه درین خانه است ،
غبار سربی اندوه بال گسترده ست .

2008-07-02T20:32:00.000-07:00

امروز بعد از مدت‌ها زنگ زدم به یکی از بچه‌ها. با اینکه این روز‌ها بنا به دلایل عدیده خیلی تلفن‌بازی نمیکنم، دوست دارم هرچند وقت یه بار یه حالی از این رفیق شفیق بپرسم، هر چی باشه دوستی گفتن... رفاقتی و از این جور مزخرفات.
انگار حالش خوب نبود. شاید هم تازه از خواب بیدار شده بود و خیلی نای حرف زدن نداشت. یه کم حرف زدیم و اخبار رد و بدل کردیم و موقع خداحافظی شد.
گفتم: خوشحال شدم باهات حرف زدم
گفت: خوشحال؟ (انگار که حرف خیلی عجیبی زدم)
فهمیدم با خودش چی گفت، هر چند که به زبون نیاورد. گفت: من هم خوشحال شدم که خوشحال شدی. خوشحال شدم که اینجا نیستی و این حال خرابم رو نمی‌بینی. نمی‌بینی اون تکه زغال سرخی رو چسبیده گوشه‌ی معده‌ و داره از تو منو می‌خوره. نمی‌شنوی صدای جیلیز ویلیز سوختنم رو و نمی‌بینی دود سوختنی رو که رسیده به سینه ام و ریه‌هایم رو پر کرده و حس نمی کنی اون فشار عجیب تو جمجمه‌ام رو که می‌خواهد مغزم رو از تمام سوراخ‌های سرم بپاشه بیرون. من هم خوشحالم.
من چیزی نداشتم بگم. شاید هم داشتم و نگفتم.
فقط گفتم: من باید برم. خداحافظ

2008-05-26T01:46:00.000-07:00

2008-05-22T04:20:00.000-07:00

دیگه ندارم.....

2008-05-22T03:48:00.001-07:00

داره کم‌کم چاهار صبح میشه و من دارم با انشتین و Lorentz به شدت حال میکنم. این داستان نسبیت هم داستان جالبیه‌ها..
توجه شما رو به دیدن یک ویدئوی باحال در باب پارادوکس قطار جلب میکنم.
زت زیاد

2008-05-17T16:34:00.000-07:00

2008-05-11T22:42:00.000-07:00

مدت مدیدی است که خودم هم این ورا پیدام نشده. نه اینکه یادم بره یه همچین جایی هم هست ها, نه حس و حال نوشتن داشتم، نه نای مهمل گفتن. ولی خوب هیچ کدوم از اینا دلیل نمیشه که این ورا خبری نبوده، اتفاقا بوده، انواع مختلف‌ش هم بوده.
با اجازه‌ی خودم از انواع نارحت کننده میگذرم و میرم سراغ "خوب‌ها":
بالاخره بعد از کلی اضطراب و دلهره هفته‌ی پیش نتیجه‌ی پذیرش دانشگاه‌ها معلوم شد و در کمال خرسندی (و ناباوری) از همه‌ی دانشگاه‌هایی که apply کرده بودم قبول شدم. علت اضطراب شدیدی که داشت جونم رو میگرفت این بود که تقریبا همه‌ی دانشگاه‌هایی که رشته‌ی منو ارائه می‌دهند، کمی تا قسمتی معتبر تشریف دارند و هر بار که به سایتشون سر میزدم دچار قاط زدگی حاد میشدم. اون روزی که فهمیدم از UCLA و Berkeley ومخصوصا UCSD قبول شده‌ام، هفتاد و شیش سانتی‌متر بالای سطح زمین زندگی کردم. شاید من زیادی شلوغش کردم ولی هر چی که هست، بودن بین 1600 نفر قبول شده بین بیش از ده‌هزار متقاضی واقعا خوشحالم کرد.
دروغ چرا، اینکه مجبور نیستم San Diego روول کنم و برم Los Angeles یا اون برکلی لعنتی (که...) خوشحالم. اینکه چرا از LA بدم میاد و چرا اسم برکلی حالم رو بد میکنه بماند، ولی San Diego شهریه که بیشتر از سه ساله که توش زندگی میکنم و بر خلاف چیزی خودم اوایل احساس میکردم، یه جورایی بهش وابسته شدم و دوست دارم تا وقتی که آمریکا زندگی میکنم همین جا باشم. شاید مسخره باشه، ولی به این خیابون‌ها و اتوبان‌ها و اسم‌هاشون وابسته شدم. El Camino Real، 101، 5، Mission Rd، Delmar Heights Rd.، Chick’s، Rico’s و همه‌ی جاهایی که یه دنیا خاطره‌ی خوب دارم رو دوست ندارم ول کنم برم.
ساحل Leucadia رو بگو که این روزا (منظورم همون شب‌هاست)هم بنا به قضا و قدر زیاد گذرم بهش میفته!
همه‌ی اینا که گفتم باعث شد که همون روز اول، UCSD رو به عنوان دانشگاه آینده انتخاب کنم و رخش عزیزم رو با یه برچسب UCSD مزین کنم و (چه بی‌جنبه؟!) برچسب‌های برکلی و UCLA رو هم بایگانی کردم. اگه یه روز حالش بود درست و حسابی در مورد رشته‌ و دانشکده مینویسم ولی بطور خلاصه عرض کنم رشته‌ی Bioengineering-Biotechnology که تو Jacob’s School of engineering ارائه میشه رتبه‌ی دوم رو تو آمریکا داره و جزو معدود دانشگاه‌هایی هست که برای گرفتن لیسانس حداقل 180 واحد رو تحت استاندارد ABED باید خوند. ( یعنی اینکه کار ماتحت مبارک از بخیه و این صحبت‌ها گذشته!)
مثل اینکه واقعا جوگیر شده‌ام، برسیم به بقیه‌ی اخبار:

جمعه رفتم عضو صلیب سرخ و بانک خون شدم و خون (با "خ") دادم. بعد از مدت‌ها یه احساس آدم بودن بهم دست داد. تصمیم گرفتم از این به بعد سالی دوبار برم سراغشون.

یه گل یا به عبارت صحیح‌تر یه گیاه هم خریدم که خیلی دوستش دارم. (هنوز اسم نداره)

2008-05-02T20:22:00.001-07:00

2008-04-20T01:29:00.000-07:00

یه وقت‌هایی پیش میاد آدم یک‌و‌نیم شب از آهنگ‌ها گوش بده.

2008-04-19T22:45:00.000-07:00

بهترین مدل مردن!

2008-04-14T23:26:00.001-07:00

2008-04-14T10:59:00.001-07:00

داستان از این قراره که مثلا برای شرکت تو یه مسابقه‌ی ریاضی رفته بودم Monetary و San Francisco. بگذریم که مسابقه فقط یه بهانه بود و میخواستم برم یه تجدید دیداری کرده باشم. تجدید دیدار که بخوره تو سرم، شب قبل از امتحان یه میگرن کار درست گرفتم و هیچ پخی تو المپیاد نشدم. وصال و وصل و این صحبت‌ها هم به دلایل معلوم و نا‌معلوم منتفی شد و آماده بودم که برم تو فاز پنچری که خوشبختانه اینطور نشد. تنها حسنی که این سفر داشت آشنا شدن با یه بابایی بود به اسم Dan. Dan یکی از استادهای توی کالج ماست که به عنوان سرپرست چسبونده بودنش به ما. خیلی وقت بود که از حرف زدن با یه نفر اینقدر لذت نبرده بودم. از جایی که اصولا تعداد آدم‌هایی که میتونم بهشون نزدیک بشم و از هم صحبت بودن باهاشون لذت ببرم خیلی زیاد نیست، هر وقت که یه دیونه مثل خودم پیدا میکنم، تا مدت‌ها شارژ میشم.
ده ساعتی که تو راه بودیم و داشتم رانندگی میکردم نفهمیدم کی تموم شد. اگه حال داشتم عکس‌های سفرمون رو upload میکنم.

2008-03-19T23:52:00.000-07:00

هنوز هم میگم چه بی‌نشاط بهاری که ....

2008-03-10T23:43:00.001-07:00

فردا ساعت 9 امتحان دارم و هنوز نصف بیشتر مطالب رو نخوندم. دلم شدیدا SE7EN می‌خواهد.

2008-03-09T12:18:00.001-07:00

عجب داستانی شده داستان اون مرز پرگهر!
یکی نیست بگه بابا بجای قبرستون آتیش‌زدن و آزار‌دادن یه عده‌ای که کاری به ‌کارتون ندارن، برین یه فکری به حال اقتصاد مملکت بکنید. نمی‌دونم چرا اون مردمی که ایران زندگی میکنن از خودشون نمی‌پرسن که پول نفت بشکه‌ای 106 دلار کجا میره؟ واقعا مشکلات کشور با زندانی کردن تورج امینی برطرف میشه؟
خیلی دوست دارم آخر این داستان رو بخونم و ببینم چه به سر بعضی‌ها میاد.

2008-03-06T11:33:00.001-08:00

چگونه شاد شود اندرون غمگینم
به اختیار که از اختیار بیرون است

ز بیخودی طلب یار میکند حافظ
چو مفلسی که طلبکار گنج قارون است

2008-02-26T00:33:00.001-08:00

یاد ایامی...

2008-02-25T23:46:00.000-08:00

2008-02-18T13:33:00.001-08:00

مثل خیلی از آدم‌ها که وانمود میکنن با یه سری وقایع کنار اومدن و دیگه دوست ندارن بخاطر نداشتن از دست‌رفته‌ها، زندگی رو به کام همه تلخ کنن، خیلی تلاش میکنم که مرگ انیس و نوید رو به عنوان یه حقیقت قبول کنم و بچسبم به زندگی. ولی نمی‌دونم چرا، تقریبا هر روز یه چیزی پیش میاد و منو میبره به گذشته.
چند شب پیش، غافل از اینکه قراره صدای Leonard Cohen رو بشنوم، Natural Born Killers رو دیدم. شنیدن صدایی که مدت‌ها بود نمی‌خواستم بشنوم منو برد به سه سال و نیم پیش و وقتی که با نوید سر نقش شعر تو موسیقی کلی بحث می‌کردیم.
دیروز هم بعد از پونزده سال فریس که باشه داداش بزرگه‌ی انیس رو دیدم. نگاهش منو یاد اون عکسی انداخت که همیشه تو کیف پول یه بابایی سال‌هاست جا خوش کرده و هر چند وقت یه بار به نگاهی بهش انداخته میشه.
شوک دیروزی خیلی قویتراز اونی بود که فکرش رو میکردم. الان یه روزه که دارم فکر میکنم چرا باید انیس، بهترین دوستم تو دوران دبیرستان و نوید، بهترین دوستم تو سخت‌ترین دوران زندگیم شاید هم باید بگم همه‌ی زندگیم، خیلی راحت بمیرن و من هم بتونم خوب و خوش و سرحال زندگی کنم.

پ.ن. از جایی که تا سه نشه ....، دیشب به سومی گفتم: خیلی مواظب خودت باش. من تحمل سومی رو ندارم. سومی هم به من گفت که اونم تحمل دومی رو نداره و نتیجه گرفت که باید مثل آدم رانندگی کنم.

2008-02-18T12:35:00.000-08:00

Get this widget

Track details

eSnips Social DNA

2008-02-14T22:11:00.000-08:00

سه سال پیش در چنین روزی....

2008-02-10T14:52:00.000-08:00

سینما از نوع ایرانی (گل آقا)

2008-02-10T01:02:00.000-08:00

امشب عوض فیزیک خوندن برای امتحان پنج‌شنبه، نشستیم با شهاب Gone Baby Gone دیدیم. عجب فیلمی بود. رفت تو لیست اون فیلم‌هایی که هرچند وقت یه بار باید ببینم.
راستی الان تو ایران تب جشنواره اپیدمیک شده و همین امروز فرداست که سیمرغ‌های شیشه‌ای رو اهدا کنن به هنرمندا و .. اصلا میدونی چیه؟ من خفه میشم. در مورد جشنواره امسال یه چیزایی خوندم که احتمالا همه قبل من خوندن.

2008-02-03T11:35:00.000-08:00

جمع نقیضین محال نیست:

2008-02-02T09:21:00.000-08:00

دیروز خوندم که یکی از "مغزهای" ایرانی متواری به کانادا، پس از مشاهده‌ی بخشی از سینه‌های یه دانشجوی بیست و دو ساله تو آسانسور دانشگاه، عنان کار رو از دست میده و با کنارزدن دست دختره یه "بوس کوچولو" از سینه‌ی دختره میکنه و در توجیه کارش میگه که:

“You can't expect all males to control themselves when the breasts are out,”

داشتم با خودم فکر میکردم که چه عاملی باعث میشه که یه دانشجوی PhD اینقدر احمق بار بیاد. درنهایت به این نتیجه رسیدم که این بابا از وقتی که چشم باز کرده بهش گفتن که چه میدونم "حجاب زینت زن است و زن مثل یه مروارید میمونه که باید خودشو بپوشونه تا خودشو از گزند مردهایی که ذاتا نمیتونن جلوی خودشونو بگیرن حفظ کنه و ...."
بگذریم، ایام‌الله دهه‌ی فجر بر همه‌ی ایرانیان و مغزهای فراری از این مرز و بوم مبارک.

2008-01-28T01:48:00.000-08:00

امشب بعد از مدت‌ها یه فیلم خوب ایرانی دیدم.عجب فیلمی ساخته این مهرجویی.
دست اونی که لطف کرد و کرم دیدن این فیلم رو به جونم انداخت درد نکنه.

پ.ن. از جایی که من همیشه باید از همه‌چی ایراد بگیرم، یه چیزی هم در مورد سنتوری بگم دیگه. سنتوری که علی آقا میزنه به هیچ وجه سنتور اصیل ایرانی نیست،بلکه از نظر من جزو دستگاه خال‌تور به شمار میاد. یعنی من جای پایور بودم بخاطر شکوندن حرمت "دستور سنتور" شاکی میشدم. در ضمن میکس دست اردوان کامکار و بدن بهرام رادان چند جا سوتی شدید داره. ولی از همه‌ی اینا که بگذریم‌، مهرجویی استاد مسلم سینمای ایرانه و تو سینمایی که نود و پنج درصد تولیداتش آشغال خالصه، این یه فیلم خیلی خیلی خیلی خیلی خوب به حساب میاد.

2008-01-26T14:49:00.000-08:00

خوشا با خود نشستن ، نرم نرمک اشکی افشاندن
زدن پیمانه ای - دور از گرانان - هر شبی کنج شبستانی

Get this widget

Track details

eSnips Social DNA

2007-12-25T00:28:00.001-08:00

تا ترم جدید شروع بشه کار خاصی ندارم و روزها رو با فیلم دیدن سر می‌کنم. بد هم نیست، همیشه دوست داشتم یه همچین موقعیتی برام پیش بیاد. خیلی وقت بود می‌خواستم کارهای هیچکاک رو به زبان اصلی ییبنم. بعد از Vertigo و Psycho، Rebecca رو دیدم. Spellbound رو هم فردا میخوام ببینم.
از هیچکاک که بگذریم می‌رسیم به Michelangelo Antonioni. شاهکار که میگن یعنی همین L'eclisse. من هنوز موندم تو کف مدیر فیلم برداری! تک‌تک فریم ها رو میشه قاب کرد و زد به دیوار.
از تریولوژی Trois couleurs خوشمان آمد (مخصوصا از آبی).
As Good as It Gets رو هم به اصرار مهندس فرامرزی دیدم. اصلا اون روز تو فاز فیلم خنده‌دار نبودم و اگه مجبور نبودم محال بود بشینم پاش. اصلا انتظارنداشتم که یه همچین فیلمی رو دوست داشته باشم ولی بازی جک نیکلسون و دیالوگ‌‌های باحال فیلم آقای اخم‌آلو رو پای فیلم نشوند. اونجایی که گفت: Go shakedown a 711 for a day old wiener داشتم از خنده می‌مردم.